Search

શબ્દોની દુનિયા

Tag

gazal

કળિયુગ

મજબૂરીના બોજ નીચે આજ ઈમાન પણ આવી ગયું,
આજ ફરી એકવાર ‘કળિયુગ’નું હથિયાર ફાવી ગયું

અડગ હોવા છતાં ઉંચાઈને એ આંબી ન શક્યું,
ઝાડ એ સીધું હતું, એટલે કોઈ તેને કોઈ કાપી ગયું

સત્યને આજ શંકા છે પોતાની સાતત્યતા ઉપર,
અસત્યને જ્યારે કોઈ સત્ય બતાવી સમજાવી ગયું

પૈસા આપીને ખરીદી લે છે અમીરો તારા આશીર્વાદ ને,
હે ઈશ્વર,ભ્રષ્ટાચારમાં તો તારું પણ નામ આવી ગયું

આદર્શોની ઇમારતો એટલે ધરાશયી થતી જાય છે,
તેના પાયામાં કોઈ બેઇમાનીનું બીજ વાવી ગયું

જિંદગીના રંગમંચ પર અંતે તો બધા કલાકાર જ છે,
કોઈ લાભ લે છે આંસુનો, કોઈ સ્મિત નીચે દુઃખ છુપાવી ગયું

દ્વંદ્વ પૂરો થયો

કશીક ઉણપ રહી ગઈ હશે મારી લાગણીઓમાં,
વાતો હજી અધૂરી છે ને સંબંધ પૂરો થઈ ગયો

સ્વાર્થના પાયા પર બંધાય હતી મિત્રતાની ઇમારત,
કે મતલબ પૂરો થતાં આ ‘દંભ’ પૂરો થઈ ગયો

એક પરિચિત અજાણ ની જેમ હવે મળીએ છીએ આપણે,
બોલ્યા વિના જ્યાં બધું સમજાતું એ અંક પૂરો થઈ ગયો

એ છોડી ગયા એ રીતે જાણે કશું હતું જ નહીં,
વિવશતા વધતી ગઈ,ઋણાનુબંધ પૂરો થઈ ગયો

આજીવન ચાલેલા સંઘર્ષનું જાણીતું જ પરિણામ આવ્યું,
એકાએક શ્વાસો અટકી ગયા અને દ્વંદ્વ પૂરો થઈ

ગયો

મુસ્કાન બની જાય છે

અડગ મનના માનવીને પણ સમય સામે ઝુકવું જ પડતું હોય છે
મજબૂરી જ્યારે બહુ જ વધી જાય,સમાધાન બની જાય છે

આવેલા રુદનને ક્યારેક વહેવા દેજો આંખોમાંથી નહિતર
ન નીકળેલા આંસુઓ, હૃદયમાં રહીને તોફાન બની જાય છે

વચનોની શક્તિને કદી ઓછી અકવાની ભૂલ ન કરશો,
હૃદયનાથી નીકળેલા બોલ ક્યારેક અભિશાપ,તો ક્યારેક વરદાન બની જાય છે

નાદાન વ્યક્તિ જ બધી બાબત સમજવાની કોશિશ કરે છે,
સમજદાર લોકો તો સમજી વિચારીને નાદાન બની જાય છે

ભૂલ થશે ગણતરીમાં પીડા હૃદયની આંસુઓથી માપશો,
દર્દ પણ જ્યારે હદથી વધી જાય, ત્યારે એ મુસ્કાન બની જાય છે

એક માત્ર તું

સાથે તો નથી
છતાં મારી યાદમાં
એક માત્ર તું

ઈશ્વર પાસે
દરેક ફરિયાદમાં
એક માત્ર તું

નહિ કહેલી,
કેટલીયે વાતમાં
એક માત્ર તું

મારી જ સાથે
મારા આ એકાંતમાં
એક માત્ર તું

મારા આ શબ્દો,
અને મારા શ્વાસમાં
એક માત્ર તું

નાસમજ રહેવા દે

બધું સમજીને ઘણો પસ્તાયો છું, મને નાસમજ રહેવા દે,
કોઈની માટે હવે બદલાવું નથી મારે ,હવે મને આમ જ રહેવા દે

નબળાઈ ગણશે મારી એ ડરથી આંસુઓને છુપાવી રાખ્યા છે
આ દંભને હવે છોડવો છે મારે,મને હવે સહજ રહેવા દે

સ્વાર્થ પૂરો થઈ જશે તો લાગણીઓ પણ નહીં રહે,
સંબંધ ટકાવવા ખાતર, એકબીજા માટે ગરજ રહેવા દે

અંતે કંઈ નહિ તો ફરિયાદ કરવાને મળતા રહીશું આપણે,
એકબીજા પર અધૂરી અપેક્ષાઓનું કરજ રહેવા દે

તારી આપેલી એકલતા ને બહુ જતનથી સાચવી રાખી છે
રોજ એ તારી યાદ અપાવે છે, માટે ભલે આ રંજ રહેવા દે

ઉધાર છે

એમની બેવફાઇનો મારા પર આટલો ઉપકાર છે,
તેણે આપેલા દર્દને કારણે મારા શબ્દોમાં ધાર છે

એમણે તો મને નફરત પણ બહુ માપી માપીને કરી,
આજ પણ જેમના માટે મારો પ્રેમ અપાર છે

કારણ વગર જ હસવાનું શીખી લેજો દોસ્તો,
બાકી જિંદગી પાસે રડાવવાના કારણો હજાર છે

ધ્યાનથી જોશો તો ચાળી ખાશે આંખ માનવ મનની,
ક્યાંક દુકાળ છે લાગણીઓનો, ક્યાંક પ્રેમ ધોધમાર છે

હંમેશા તારા નામ પાસે આવીને અટકી જાય છે એ,
વાંચી લે છે મારી લાગણીને,કલમ મારી સમજદાર છે

બસ એટલે જ નથી લખ્યું નામ મારું શેર ના અંતે,
અંદર લખાયેલું દર્દ તો કોક નું આપેલું ઉધાર છે

સંદેશ મોતને

એ મોત સાંભળ મારી વાત,મારે તને કંઈક કહેવું છે
સમય લઈને આવજે મને લેવા, તારી સાથે થોડીવાર બેસવું છે

કરવી છે કેટલીક ફરિયાદ તને,શાને તું સૌને દૂર કરે છે?
આંસુ કોઈના દેખાતા નથી તને?એવું તો શું તને મજબૂર કરે છે?
પ્રિયજનથી દૂર થવાનું દુઃખ તારી સાથે વહેંચવું છે,
સમય લઈને આવજે મને લેવા, તારી સાથે થોડીવાર બેસવું છે

હંમેશા માટે કોઈને ગુમાવવાનું દુઃખ તને ખબર નહિ હોય?
આટલા કલ્પાંતની પણ તારા પર કશી અસર નહિ હોય?
ઘણી પીડા છે આ હૃદયમાં, એકવાર તને બધું કહી દેવું છે
સમય લઈને આવજે મને લેવા, તારી સાથે થોડીવાર બેસવું છે

લોકો ના આંસુનું કારણ બનવું તને પણ ક્યારેક તો ખટકતું હશે,
શું કોઈને હંમેશા લઇ જવા સમયે તારું હૃદય અટકતું હશે?
જાણતું નથી તને કોઈ અહીં, મારે તને થોડું જાણવું છે,
સમય લઈને આવજે મને લેવા, તારી સાથે થોડીવાર બેસવું છે

મશહૂર થતા જાય છે

કોઈને કોઈ કારણે મજબૂર થતા જાય છે,
કારણ વિના સૌ મુજથી દૂર થતા જાય છે

ઠોકરો સામે બહુ સંભાળીને રાખવા છતાંય,
જિંદગીના ઘા સામે સપના ચકચૂર થતા જાય છે

દર્દ પણ એમણે આપ્યું છે જે ખુદ દર્દની દવા છે
આંસુ આપનાર જ આંખોનું નૂર થતા જાય છે

ફરી ફરીને તાજા કરી જાય છે જુના જખ્મો,
ક્યારેક સમય સાથે સ્મરણો ક્રૂર થતા જાય છે

શબ્દે શબ્દે બસ એમને જ લખ્યા છે મેં
મારી ગઝલોમાં એ મશહૂર થતા જાય છે

સમજાવવા માટે

શબ્દ ખૂટી પડે છે ક્યારેક દર્દ સમજાવવા માટે,
મુખોટુ સ્મિતનું પહેરે છે લોકો,આંસુ છુપાવવા માટે

ડર છે ક્યાંક વરસી ન પડે આંસુઓ આંખમાંથી,
આવતું નથી હવે કોઈ રડતાને હસાવવા માટે

એકલા હોવાનો ચાલો એક તો ફાયદો થયો
કોઈ નથી હવે મારી પાસે ગુમાવવા માટે

બનાવવો પડ્યો માર્ગ જાતે જ મારે મારા માટે,
કોઈ હતું નહીં મને રસ્તો બતાવવા માટે

ઠોકર પણ જીવનમાં એવા સમયે લાગી કે,
જ્યારે હતું નહીં કોઈ , મને સંભાળવા માટે

આખું જીવન બીજાઓનો બોજ ઉપાડ્યો હતો,
અંતે તો માત્ર ચાર લોકો હતા, મને ઉપાડવા માટે

Blog at WordPress.com.

Up ↑